Daar is hij weer
Sinterklaas is er weer (en voor zover ik het me kan herinneren was dit de eerste keer dat ik hem op een boot heb zien aankomen...)

| ma | di | wo | do | vr | za | zo |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | ||||||
| 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
| 9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
| 16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
| 23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
| 30 |
Sinterklaas is er weer (en voor zover ik het me kan herinneren was dit de eerste keer dat ik hem op een boot heb zien aankomen...)
Haar grote zus kreeg bijna anderhalf jaar geleden een liedje, dus de nieuwste aanwinst van de familie verdient niet minder. My Girl (maar eigenlijk dus Their Girl) voor Siri, nieuw wondertje van haar en hem (de foto's zijn van opa).
Ik heb in mijn vertalerscarrière een paar keer informeel getolkt. Dat was steeds consecutief en omdat het informeel was, had ik alle tijd om na te denken en was het niet erg als ik af en toe niet uit mijn woorden kwam. Ik moet er niet aan denken om officieel en simultaan te tolken - ik zou het al binnen twee minuten opgeven. Het is natuurlijk ook niet voor niets dat er speciale opleidingen voor tolken zijn.
Hoe moeilijk simultaan tolken kan zijn, werd gisteren beschreven in een prachtig artikel in de New York Post over de privétolk die een 95 minuten durende monoloog van Khadaffi voor de Verenigde Naties 'mocht' vertalen. Twintig minuten voor het einde gaf hij het in wanhoop op. Het hele artikel is hier te lezen; dit is mijn samenvatting met vertaalde citaten (cursief):
De persoonlijke tolk van Khadaffi had 75 minuten geworsteld met de waanzinnige woorden van de Lybische dictator toen hij het in wanhoop opgaf. "Ik kan er niet meer tegen", schreeuwde Khadaffi's tolk in het Arabisch in de microfoon die aan stond. Hij stortte in en het hoofd van de Arabische tolkensectie van de VN moest het de laatste 20 minuten overnemen.
Hoewel de VN beschikt over 25 Arabische tolken en vrijwel alle sprekers ervoor kiezen de tolken van de VN te gebruiken (omdat je die dan altijd de schuld kan geven als er iets mis gaat), stond Khadaffi erop zijn eigen tolken mee te nemen. Hij beweerde dat hij in een speciaal dialect zou spreken dat de VN-tolken niet zouden verstaan, maar volgens hen sprak hij gewoon standaard-Arabisch.
Mensen die eerder al voor Khadaffi hebben getolkt, leven mee met de wanhoop van de tolk. Niet alleen de maffe samenzweringstheorieën over de moord op Kennedy en de Mexicaanse griep zijn een uitdaging, maar ook de vreemde maniertjes van de getikte Lybiër. Khadaffi schijnt niet alleen onlogische dingen te vertellen, maar dan ook nog eens op een bizarre manier. Khadaffi heeft de gewoonte dezelfde zin telkens opnieuw te herhalen, wat [volgens een tolk met ervaring] "handig is, want als je het de eerste keer dat hij het zegt niet begrijpt, kun je het de tweede of derde keer nog goed vertalen". Daarnaast kletst hij er soms hele tijden maar wat op los, waarbij hij soms mompelt en soms in zichzelf praat.
De man die de gekwelde tolk uit zijn lijden had verlost, kreeg de volgende dag een vrije dag van de VN. Tolken voor Khadaffi schijnt een hoop verlofdagen op te leveren...
Ik kan het op de Nederlandse krantensites niet terugvinden (gek genoeg wel op de Belgische), dus maak ik er maar mijn eigen nieuwsbericht van. Het lijkt wel de omgekeerde wereld. Gisteravond zag ik op tv beelden van opgedroogde vennetjes in de Drentse bossen door de aanhoudende droogte. Tweeduizend kilometer hier vandaan, in het zuiden van Tunesië, houdt het niet meer op met regenen. Het regent al twee dagen onophoudelijk en hard, met onweer en windstoten tot 100 kilometer per uur, en volgens de voorspellingen gaat dat nog een dag of drie door. In de nacht van dinsdag op woensdag viel er in het zuiden binnen een uur 150 ml regen...
Het gevolg: zeker 17 doden, 8 gewonden en een onbekend aantal vermisten in de buurt van de stad Redeyef, ingestorte bruggen, een ondergelopen rechtbankarchief, mensen die hun huizen niet meer uit kunnen, hele dorpen die onbereikbaar zijn en meer ellende. In Gafsa stond het water in de rivier de Déïache volgens een ooggetuige zo hoog dat het boven de brug in het centrum van de stad uitkwam, wat sinds 1972 niet meer schijnt te zijn voorgekomen.
Meer informatie in de Tunesische krant Le Temps...
...en wat filmpjes van Dailymotion:
Het is wel weer eens tijd voor een muzieklogje. Nadat ik vanmiddag op het schoolplein, bij de opening van het bredeschoolseizoen, een uur lang was blootgesteld aan Jan Smit, K3, De Gebroeders Ko, Nick & Simon en meer van dat soort muziek waarvan ze denken dat alle kinderen het leuk vinden, was ik dringend toe aan iets anders.
Gelukkig belandde ik gisteren via via op deze post op Alternative.blog.nl, waarin aandacht werd gevraagd voor de Groningse band The Black Atlantic. Op de site staan YouTube-filmpjes van drie nummers, waaronder deze:
Een stukje uit de post:
"Sinds afgelopen week is prachtig debuutalbum Reverence For Fallen Trees online verschenen, een plaat met een verhaal bovendien. De ingetogen, zeer sfeervolle liedjes van The Black Atlantic doen nergens vermoeden dat frontman en songschrijver Geert van der Velde een hardcore-verleden heeft, in de band Shai Hulud. Na enkele jaren touren toog hij met de muzikanten van The Black Atlantic (onder wie ook nieuw vast bandlid Kim Janssen) naar een blokhut in Saranac Lake, middenin de Amerikaanse Adirondack Mountains, upstate New York. Dit gebeurde eind 2008, als project dat deel uitmaakt van In A Cabin With, de opname-producties van Utrechtse producer Maarten Besseling. Hulp was er ook van Brooklynse band The Antlers (...)."
In A Cabin With blijkt een interessant project te zijn. Elke twee maanden worden een of twee Nederlandse muzikanten uitgenodigd om zich ergens op een mooie plek in de wereld 10 tot 14 dagen terug te trekken om samen met lokale muzikanten muziek te maken en op te nemen. Het resultaat wordt in Nederland afgemixt in een studio. De cd's die daaruit ontstaan worden gedistribueerd, maar kunnen ook gratis worden gedownload.
Nadat ik via de site een paar nummers had beluisterd, was ik zo nieuwsgierig naar de rest dat ik, via de link helemaal onderaan op de pagina, meteen maar een heel pakket met 13 albums heb gedownload. Die ben ik nu beetje bij beetje aan het beluisteren. De filmpjes hieronder zijn maar drie van de voorbeelden. Voor de rest zul je echt zelf aan het zoeken en eventueel downloaden moeten gaan...
Ik ben niet echt geïnteresseerd in wielrennen (en eigenlijk is dat nog een eufemisme) en van massale evenementen moet ik ook niet veel hebben. Maar het gebeurt niet vaak dat er een etappe van La Vuelta a España twee keer op een dag op een kilometer van je huis voorbij raast, terwijl je niet eens in Spanje woont. Dus toog ik vanmiddag toch maar, samen met zo ongeveer de helft van onze wijk, naar de weg waar de renners de stad uit reden en een uurtje later weer in.
En wat duurt dat lang en wat gaat dat snel... Al zeker twintig minuten voordat de eerste renners in zicht waren, druppelden de motoren (verkeersregelaars, politieagenten en anderen) en auto's (van ploegen en organisatie) voorbij. Toen kwam de kopgroep. Een stuk of vijf fietsers die in een flits voorbij waren, gevolgd door een lange rij volgwagens.
Toen was het wachten op de rest. Voor m'n gevoel een minuut of tien, maar volgens de verslagen eerder zes of zeven minuten. En die rest vloog ook voorbij. Het duurde nog geen halve minuut en toen waren ze alweer weg. Nog wat volgwagens en dat was het dan.
Maar gelukkig mochten we ze nog een keer zien, want na een grote bocht via het vliegveld (die renners maken wat mee dit jaar: een proloog op een motorcircuit, een berg van 7 meter hoog en een sprint over een vliegveld) waren ze een klein uurtje later weer terug. Weer al ruim van tevoren vooraf gegaan door de speaker (die meldde dat het nog een half uur duurde voor de groep langs zou komen), de motoren en de auto's, weer eerst diezelfde kopgroep en weer, maar nu iets sneller, het hele peloton er achteraan. Even was er nog paniek, omdat iemand honderd meter verderop in de bocht een valpartij dacht te zien, maar dat bleek vals alarm. Ik kon dus weer naar huis, weer een ervaring rijker...
Er zijn hele websites gewijd aan het fenomeen Chinglish: door Chinees beïnvloed Engels dat vooral veel wordt gefotografeerd op van fouten wemelende borden en aanplakbiljetten in China. Zo is er The Chinglish Collection van Everett Griffith, maar ook bijvoorbeeld een pagina op de website van de BBC, Leon's Chinglish Page en een hele serie foto's op Enkeltje Bangkok.
Laatste reacties